Dürüstlük ve vicdan üzerine, hatasını kabul eden cesur bir çocuğun hikayesi.

Aynaya Bakan Çocuk ve Doğruyu Söyleyen Kalbi

Bu masal, çocuklara vicdanın önemini ve dürüstlüğün getirdiği iç huzuru anlatır.

Küçük bir kasabada Deniz adında meraklı bir çocuk yaşardı. Deniz soru sormayı, yeni şeyler öğrenmeyi ve aynaya bakmayı çok severdi.

Evet, aynaya bakmayı.

Çünkü Deniz’in odasında büyük, yuvarlak bir aynası vardı. Annesi ona hep şöyle derdi:

— “Ayna sadece yüzünü değil, kalbini de görür.”

Deniz bu sözü pek anlamazdı.

Bir gün Deniz evde top oynarken… Top birden sehpaya çarptı. Ve çat! diye bir ses çıktı.

Sehpanın kenarı çizilmişti.

Deniz’in kalbi hızlı hızlı atmaya başladı 💓 — “Ben yapmadım desem mi?” diye düşündü. — “Kimse görmedi…”

Topu yerine koydu. Sessizce odasına geçti.

Ama aynaya baktığında… Ayna ona farklı bakıyordu sanki.

Deniz huzursuz oldu.

Akşam yemeğinde annesi sordu: — “Bugün evde bir şey oldu mu?”

Deniz sustu. Bir şey demedi.

O gece yatağına yattığında uyuyamadı. Kalbi ağırdı.

Sabah olduğunda aynanın karşısına geçti. Aynaya baktı ve fısıldadı: — “Ben doğruyu söylemedim…”

O an aynada bir gülümseme belirdi. Sanki ayna ona şunu diyordu: — “Hâlâ zaman var.”

Deniz derin bir nefes aldı. Annesinin yanına gitti.

— “Anne… sehpayı ben çizdim. Korktum, söyleyemedim.”

Annesi Deniz’e kızmadı. Onu yanına aldı ve sarıldı 🤍

— “Doğruyu söylemek cesarettir,” dedi. — “Hata yapmak değil, gizlemek kalbi yorar.”

Deniz o an rahatladı. Sanki içindeki ağır taş gitmişti.

O günden sonra aynaya her baktığında kendini iyi hissediyordu. Çünkü şunu öğrenmişti:

Dürüst olmak, insanın kendisiyle barışmasıdır.

Hata yapmak doğaldır, önemli olan dürüst olmaktır.

Benzer Hikayeler